House

0 είδη

Αναπτυξιακά άλματα: η δική μου εμπειρία


Το ξεκίνημα...

Η πορεία προς τη μητρότητα ήταν για μένα ένα μαραθώνιος, με αγχωτική έναρξη, στενάχωρη πορεία, αλλά με μία υπέροχη, ευλογημένη κατάληξη. Όλο αυτό τον καιρό των προσπαθειών και στη διάρκεια μιας αρκετά δύσκολης εγκυμοσύνης, έμαθα να συλλογίζομαι περισσότερο. Να υπομένω, να ηρεμώ τη σκέψη μου και την ψυχή μου. Να αφουγκράζομαι το σώμα μου και το πλασματάκι που φώλιασε μέσα του… Κι όταν ήρθε η ώρα που τον κράτησα για πρώτη φορά στην αγκαλιά μου, που μύρισα αυτή τη «μωρουδίλα» που τόσο λαχταρούσα, του έδωσα την πιο αληθινή μου υπόσχεση, τον πιο μεγάλο όρκο… Να δίνω κάθε κομμάτι της ψυχής μου, για να τον κάνω ευτυχισμένο.

Οι συμβουλές...

Στην κοινή μας ζωή, άκουσα πολλές συμβουλές, άλλοτε ως προτροπή κι άλλοτε ως αυστηρή παρατήρηση. Εάν έπρεπε να επιλέξω την πιο αμφιλεγόμενη από αυτές, αυτή θα ήταν: «Μην το παίρνεις αγκαλιά, θα κακομάθει…». Ίσως από εσωτερική ανάγκη, προτίμησα να ακούω όλες τις απόψεις, αλλά να κρατάω μόνο αυτές που το ένστικτό μου μου υποδεικνύει ως κατάλληλες. Με έναν και μόνο στόχο: να νιώθω ότι το παιδάκι μου μεγαλώνει ευτυχισμένο, χωρίς στερήσεις συναισθηματικές και με εμπιστοσύνη στη μανούλα και το μπαμπά του. Να νιώθει πως ό,τι κι αν συμβεί, είτε τώρα είτε μεγαλώνοντας, εμείς θα είμαστε εκεί. Να τον αγαπάμε, να τον ακούμε, να τον αγκαλιάζουμε… Και κάθε φορά που «πέφτει», να τον βοηθάμε να σηκωθεί και να κάνει το επόμενό του βήμα.

Ξενύχτησα – και ξενυχτάω – βράδια ατέλειωτα με το μωρό στην αγκαλιά μου. Του τραγουδάω μέχρι να κοιμηθεί, του χαϊδεύω την κοιλίτσα του για να περάσουν οι κολικοί, το θηλάζω ακόμη και 5 λεπτά αφού είχε τελειώσει ο προηγούμενος θηλασμός… Ήταν και είναι δύσκολη επιλογή. Η κούραση πολλή, τα πόδια πολλές φορές λυγίζουν και η σκέψη παύει να είναι διαυγής. Αλλά είναι επιλογή μου. Με κρατάει ήρεμη ψυχικά, με γαληνεύει το να γνωρίζω ότι το μωρό μου νιώθει ασφάλεια κοντά μου.

 

Μαθαίνοντας για τα άλματα

Κάπως έτσι, και έχοντας από πριν αποφασίσει να διαγράψω τη συμβουλή για την αγκαλιά, άρχισα να παρατηρώ και να αφουγκράζομαι καλύτερα τις ανάγκες του, για να μπορώ να τις αντιμετωπίσω και «ανακουφίζω» την κάθε του ανησυχία. Τόσο κατά το κρίσιμο πρώτο τρίμηνο, που πλέον από τους επιστήμονες χαρακτηρίζεται ως το «τέταρτο τρίμηνο της εγκυμοσύνης», όσο και στη συνέχεια, παρατηρούσα ότι υπήρχαν περίοδοι που το μωρό ήταν ήρεμο και άλλες που έκλαιγε ασταμάτητα. Τότε ακόμη κι η αγκαλιά η δική μας δυσκολευόταν να το ηρεμήσει. Και ανάμεσα σε άρθρα, βιβλία, ιστοσελίδες, έμαθα για τα αναπτυξιακά άλματα. Έμαθα ότι το μωρό κατά τη διάρκεια των δύο πρώτων χρόνων της ζωής του, περνάει περιόδους αλματώδους ανάπτυξης, που αλλάζουν εν μία νυκτί ό,τι ήξερε μέχρι τότε για τον κόσμο. Το μόνο που παραμένει σταθερό και γνώριμο για το μωράκι είναι η μανούλα του και ο μπαμπάς του.

Μέσα στον τεράστιο όγκο πληροφοριών, κατέληξα στα βιβλία αυτά που δεν ήταν ακόμη μια στείρα θεωρία. Που παρουσίαζαν τα άλματα με σαφήνεια και αντικειμενικότητα. Και κυρίως: με έμφαση στα συναισθήματα του μωρού. Ένα βιβλίο μπορεί να σε κάνει καλύτερο άνθρωπο? Δεν ξέρω… Προσωπικά νιώθω ότι έγινα καλύτερη μητέρα, αφού είδα τη ζωή μέσα από τα μάτια του μωρού μου, όπου τίποτα δε θεωρείται δεδομένο. Έγινα πιο υπομονετική, έμαθα να προσπαθώ για να βρίσκω λύσεις και να μην επαφίομαι στη δικαιολογία «έχει κακομάθει». Πέρα από όλα αυτά, απέκτησα και μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση, αφού ο χαρακτήρας που σιγά σιγά διαμορφώνει το παιδάκι μου, μου αποδεικνύει ότι ως τώρα έκανα κατά βάση σωστές επιλογές στην ανατροφή του.

Μέσα από τις πηγές αυτές, προέκυψε και το υλικό που σας παρουσιάζω.

Δείτε επίσης:

Αφήστε ένα σχόλιο

Αφήστε μια απάντηση