House

0 είδη

Τα αναπτυξιακά επιτεύγματα κάθε άλματος


Ένα αντράκι που γυρίζει το σπίτι όλη μέρα και μια μανούλα – συν τοις άλλοις – εργαζόμενη, που το κυνηγάει και το ενθαρρύνει σε κάθε του βηματάκι, σε κάθε του «τουμπίτσα»…

Κάπως έτσι είναι η ζωή μου τις τελευταίες εβδομάδες που το αντράκι μου άρχισε να αποκτάει καλύτερη ισορροπία και να στέκεται στα πόδια του. Πρώτα στηρίχθηκε καλά στα έπιπλα, άρχισε δειλά – δειλά να κρατιέται από τα κάγκελα της κούνιας του και να περπατάει γύρω γύρω. Ώσπου ένα υπέροχο πρωί, σηκώθηκε μόνο του όρθιο στο κρεβάτι της μαμάς και του μπαμπά, για να μας ανάψει το φως και να μας χαρίσει το πιο όμορφο ξύνπημα…

Βλέποντας παλιές φωτογραφίες και βίντεο με το μωρό μας, θυμάμαι κάθε μία μικρή ή μεγαλύτερη στιγμή… Από τότε που τον πρωτοκρατήσαμε στην αγκαλιά μας, το πρώτο του γέλιο (πάλι μεσάνυχτα το νυχτοπούλι μου!), η πρώτη φορά που είπε «μπαμπαμπα», το πρώτο «κούκου-τα», τα γέλια μας, τα παιχνίδια μας, η ευτυχισμένη οικογενειακή ζωή μας…

Και μέσα στις στιγμούλες μας αυτές...

…θυμάμαι και τις γκρίνιες του, τα γοερά κλάματά του, τις στριγγλίτσες του όταν δεν του κάνουμε το χατήρι. Και την – τεράστια, το παραδέχομαι – υπομονή που προσπαθώ να κάνω και – ακόμη και στις δύσκολες μέρες – να μην του φωνάξω, να του μιλάω με ηρεμία και να του εξηγώ το κάθε τι….

Η ηρεμία αυτή, η υπομονή, παρόλο που είναι έμφυτη, δεν ήταν πάντα αυτονόητη… Οι σειρήνες βούιξαν πολλές φορές στα αυτιά μου «Βάλτου και καμιά φωνή, θα το κακομάθεις…» Ίσως και να το έκανα αν δε γνώριζα, αν δεν είχα ενημερωθεί. Ίσως και να του φώναζα, να το έβαζα τιμωρίες, να πίστευα κι εγώ ότι ένα παιδάκι 1 έτους μπορεί να κακομάθει, όπως πιστεύουν και τόσοι γνωστοί μου, τόσες μανούλες, γιαγιάδες, φίλες…

Σίγουρα δεν είμαι Βούδας

Και σίγουρα έχω κι εγώ τις δικές μου δύσκολες στιγμές, το άγχος της δουλειάς μου, της καθημερινότητάς μου… Σίγουρα έχω τις δικές μου συννεφιές… Αλλά πάντα προσπαθώ, προσπαθώ να δω τον κόσμο μέσα από τα δικά του μάτια, να αφουγκραστώ την έκπληξη και τη χαρά του, όταν ανακαλύπτει κάτι καινούριο στον κόσμο που το περιβάλλει. Αλλά πολύ περισσότερο να κατανοήσω το άγχος του και το φόβο του, όταν κάθε λίγες εβδομάδες, σε κάθε αναπτυξιακό άλμα, η αντίληψη που είχε έως τότε για τον κόσμο, αλλάζει συθέμελα και το μπερδεύει, το αποσυντονίζει, το συγχύζει…

Περάσαμε ήδη 9 άλματα, μας μένει ακόμη ένα και στο τέλος κάθε άλματος μπορούσα να βλέπω τις αλλαγές του μωρού μου, τα πρώτα του κατορθώματα, τις νέες του δεξιότητες… Πώς άρχισε να κρατάει σταθερό το κεφάλι, πώς σήκωσε το σώμα ενώ βρισκόταν μπρούμυτα. Πώς άρχισε να παίζει «κούκου τα», πώς χτυπούσε δύο αντικείμενα μαζί. Πώς ξεκίνησε να έρπεται, να μπουσουλά, να περπατά. Πώς διασκέδαζε, όταν κατάφερνε να μιμηθεί το βήχα της γιαγιάς του, πώς νιώθει ευτυχισμένο τώρα που στέκεται στα ποδαράκια του και περπατά με σιγουριά…

Κάθε ένα από αυτά τα επιτεύγματα είναι ένας δικός του άθλος, στον οποίο – όσο μπορούσα – βοήθησα κι εγώ. Ενισχύοντάς τον, δίνοντάς του ερεθίσματα, κρατώντας του το χέρι και βοηθώντας τον να νιώσει σίγουρος για τον εαυτό του. Βοήθεια που του προσέφερα, γνωρίζοντας τα επιτεύγματα κάθε αναπτυξιακού άλματος, τα οποία και σας παραθέτω μεταφρασμένα. Εύχομαι να βοηθήσουν και το δικό σας παιδάκι όπως βοήθησαν και το δικό μου…

Δείτε επίσης:

Αφήστε ένα σχόλιο

Αφήστε μια απάντηση