House

0 είδη

Τα δικά μου Χριστούγεννα


Τα πρώτα μου Χριστούγεννα, δεν τα θυμάμαι. Ήμουν μόλις 40 ημερών… Ίσως και να ήταν μοναδικά, ξεχωριστά, με ένα δεύτερο μωράκι στο ήδη ευτυχισμένο σπίτι των γονιών μου… Από τότε πέρασαν πολλά, άλλα λαμπερά, άλλα μελαγχολικά, άλλα ευτυχισμένα, όμως όλα ξεχωριστά.

Κάποια από αυτά, που οι μνήμες τους έχουν θολώσει στο μυαλό, τα συναντώ μέσα από τυπωμένες σε χαρτί εικόνες, άλλα πάλι τα θυμάμαι σαν να συνέβησαν μόλις χθες.

Όπως εκείνα τα Χριστούγεννα...

…που ζήτησα δώρο από τον Άγιο Βασίλη μια «Ηλεκτρογραφούλα», από αυτές που ήθελαν περίπου ένα μισθό Αγιοβασιλιάτικο για να τις αποκτήσεις. Ο Άγιος Βασίλης όμως έπρεπε να πάρει δώρο σε όλα τα παιδάκια και – παιδί με κατανόηση καθώς ήμουν – συμβιβάστηκα με μια ραπτομηχανή. «Καλύτερα», είπα, «θα φτιάχνω ρούχα για τις κούκλες μου».

Κι έπειτα ήρθαν τα Χριστούγεννα εκείνα που περίμενα πώς και πώς… Θα κάναμε μια παράσταση στο μπαλέτο και θα φορούσα την αγαπημένη μου στολή: χρυσοκίτρινη σαν τον ήλιο, με ένα υπέροχο καπέλο και μια μακριά φούστα με φουρό… Και κάπου εκεί, ανάμεσα σε πρόβες και προσμονή, εμφανίστηκε ένα σπυράκι. Και μετά δεύτερο, και τρίτο, και… πανικός. Κι η ανεμοβλογιά αποφάσισε για μένα: Χριστούγεννα κεκλεισμένων των θυρών. Όχι μπαλέτο, όχι βόλτες, όχι φωτογραφίες στο Μινιόν με τον Άγιο Βασίλη…

Για κάποιο περίεργο λόγο...

…από τα μετέπειτα, λίγα θυμάμαι… Δε μπορώ όμως να μη θυμηθώ τη χρονιά που πίστεψα πως με ξέχασε. Τη χρονιά που τα βράδια του Δεκεμβρίου, με έβρισκαν να περιφέρω την ύπαρξή μου στους στολισμένους δρόμους μετά τη δουλειά, να σκέφτομαι, να αναρωτιέμαι, να μετανιώνω, να αρνούμαι… Να αρνούμαι να γυρίσω σε ένα σπίτι παγωμένο, με έναν άνθρωπο που είχε πάψει προ πολλού να είναι σύντροφος. Και με τον εγωισμό και τις τύψεις να μη με αφήνουν να μιλήσω στους δικούς μου ανθρώπους, αυτούς που πραγματικά με αγαπούν και που είχαν δει το τέλος πριν από εμένα….

'Ωσπου το μυαλό πήρε στροφές...

«Είδε» το μέλλον, υπήρχε αλήθεια μέλλον? Κι έφυγα. Έφυγα με μια βοή στα αυτιά μου. Μια φωνή που κάποτε μου είχε πει: «Η χειρότερη μοναξιά είναι αυτή που τη ζεις ανάμεσα σε ανθρώπους». Δεν ήθελα να το ζήσω. Δεν ήθελα να συνεχίσω να το ζω. Ήμουν πολύ μικρή για να το ζω…

Κι άλλαξαν όλα...

Λες και ο Άγιος Βασίλης ήρθε νωρίτερα εκείνη τη χρονιά. Κι από τα επόμενα Χριστούγεννα, όλα ήταν μαγικά…

Έζησα πώς είναι να ψάχνεις να βρεις το πιο όμορφο δέντρο, να αγωνιάς για να πάρεις την καλύτερη κορυφή, αυτή που θα στολίζετε κάθε χρόνο αυτός κι εσύ… Έζησα αυτά που ονειρευόμουν να ζήσω… Κι έπειτα ήρθε κι αυτό, αυτό το μικρούλι που αλλάζει όλη σου τη ζωή. Αυτό που σε κάνει να λες: «Άξιζε τον κόπο»… Από τότε κι έπειτα, θυμάμαι όλα μας τα Χριστούγεννα. Με τις μπάλες στο δέντρο, με την αχνιστή σοκολάτα που απολαμβάνουμε χουζουρεύοντας και γελώντας στο κρεβάτι, με τα δώρα που ψωνίζουμε για τους αγαπημένους μας, ανυπομονώντας για την αντίδρασή τους, όταν τα ανοίξουν!

Κι από τότε, από τα Χριστούγεννα του 2005, ευγνωμονώ το Θεό που βρήκα τη δύναμη να ανοίξω την πόρτα και να μη συμβιβαστώ με κάτι που με οδηγούσε όλο και πιο βαθιά στη μελαγχολία.

Γι' αυτό θέλω να σου πω...

Αν τα φετινά Χριστούγεννα σε μελαγχολούν, μην τα βάζεις με την τύχη σου, το Θεό, τη μοίρα.

Βρες τη δύναμη να αλλάξεις ό,τι σε κρατάει πίσω, ό,τι σε στενοχωρεί, ό,τι σε εμποδίζει να δεις τη μαγεία της ζωής. Τη βαρετή δουλειά σου, που δε σε καλύπτει πια, τους φίλους σου από το Πανεπιστήμιο, που έχουν πάψει να βρίσκονται στο πλάι σου, την πολύχρονη σχέση σου, που ξεκίνησε με τις καλύτερες προϋποθέσεις, αλλά πάει καιρός που δε σε κάνει να χαμογελάς…

Και να θυμάσαι πάντα:

«Οι άνθρωποι επινόησαν τη θεά της τύχης, για να δικαιολογήσουν τη δική τους έλλειψη θέλησης».

Δημόκριτος

Αφήστε ένα σχόλιο

Αφήστε την κριτική σας