House

0 είδη

Είναι τα μοναχοπαίδια κακομαθημένα;


Η δική μου οικογένεια...

Στη δική μου οικογένεια τα μοναχοπαίδια είναι λέξη άγνωστη. Ο μπαμπάς μεγάλωσε σε μια οικογένεια με 3 ακόμη αδέλφια. Η μαμά μαζί με τα αδέρφια της, θα μπορούσαν να αποτελούν τους μαθητές ενός ολόκληρου δημοτικού σχολείου ορεινού χωριού της Ελλάδας! 8 συνολικά!

Ο αδερφός μου τους βρήκε ελαφρώς απροετοίμαστους να γίνουν γονείς. Όμως, όταν γεννήθηκε, ήταν πλέον κοινή τους επιθυμία να μη μεγαλώσει ως μοναχοπαίδι. Ένα αγόρι κι ένα κορίτσι: αυτή ήταν η δική τους «ιδανική οικογένεια». Κι έγινε πραγματικότητα!

... και η νέα δική μου οικογένεια!

Όταν γνώρισα το Γιώργο μου κι αποφασίσαμε να ενώσουμε τις ζωές μας, επιθυμία μας ήταν να ολοκληρώσουμε την ευτυχία μας με τρία παιδάκια. Ένα αγοράκι και δυο κοριτσάκια, έτσι φανταζόμασταν τη δική μας «ιδανική οικογένεια». Για εμάς, δεν έχει ακόμη γίνει πραγματικότητα…

Ο αδερφός μου κι εγώ

Έχοντας μεγαλώσει με τον κατά δύο περίπου χρόνια μεγαλύτερο αδερφό μου, μας θυμάμαι πάντα να αγαπιόμαστε, να μαλώνουμε, να τσακωνόμαστε και πάλι να φιλιώνουμε… Μας ενώνει πάντα αυτή η αδιόρατη, μοναδική αγάπη, η αδελφική. Ίσως γι’ αυτό να αντιμετώπιζα πάντα με τόση συμπάθεια και συμπόνια τα μοναχοπαίδια. Μου φαινόταν αδιανόητο να ζεις σε ένα σπίτι χωρίς κάποιον σχεδόν συνομήλικό σου. Να έχεις κάποιον να παίζεις όταν θες. Έστω κι όταν δε θες… Να χαζολογήσετε τα μεσημέρια με υπόκωφα γέλια, για να μην ξυπνήσει ο μπαμπάς. Να τσακώνεσαι μαζί του για το CD που σου πήρε και δε σου επέστρεψε. Να τον κάνεις συνένοχο στις αταξίες σου, τάζοντάς του θησαυρούς, προκειμένου να «μην το μάθει η μαμά»…

Τα στερεότυπα

Μέσα σε αυτό το οικογενειακό πλαίσιο, αλλά και μεγαλώνοντας σε μία εποχή που για την Ελλάδα η κάθε οικογένεια είχε τουλάχιστον 2 παιδιά, δεν ήταν λίγες οι φορές που άκουγα τα κλασικά στερεότυπα. Ένα από αυτά ήταν ότι τα μοναχοπαίδια είναι κακομαθημένα. Κι ήταν ο συνήθης λόγος να δικαιολογήσουν κάποιο παιδάκι, που δεν ήθελε να μοιραστεί τα παιχνίδια του. Ή που κυλιόταν ουρλιάζοντας, σε κάποιο διάδρομο του σούπερ μάρκετ.  Ή που απαιτούσε κάτι και το απαιτούσε τώρα. Κατά πόσο όμως κάτι τέτοιο ισχύει?

Δικά σου και δικά μου...

Ετοιμάζεστε για το πάρκο και παίρνεις από το σπίτι όσα παιχνίδια το παιδάκι σου ζήτησε. Μέσα σε αυτά, και ο αγαπημένος του κόκκινος McQueen. Φτάνετε στο πάρκο κι ένα παιδάκι κατευθύνεται με φόρα προς το μέρος σας, αρπάζοντας το McQueen από τα χέρια του δικού σου. Το δικό σου κλαίει και παραπονιέται «είναι δικό μου…»… Του μιλάς ήρεμα. Προσπαθείς να του εξηγήσεις ότι το άλλο παιδάκι θα δει το αυτοκινητάκι και θα του το επιστρέψει. Δεν πείθεται. Ανασύρεις από τη μνήμη σου όλες εκείνες τις φορές που κάποιο παιδάκι του δάνεισε κάτι. Τις απαριθμείς με υπομονή, μία προς μία, μήπως αλλάξει γνώμη. Τίποτα όμως.

«Πάμε αγάπη μου», λέει η μαμά του άλλου παιδιού. «Το αγοράκι δεν ξέρει να μοιράζεται»… Και με ένα απαξιωτικό βλέμμα, χάνεται από το οπτικό σας πεδίο. Αναρωτιέσαι: μήπως το παιδάκι μου είναι κακομαθημένο?

Embed from Getty Images

Ο ρόλος της ηλικίας (αναπτυξιακά στάδια)

Πριν κρίνουμε την κτητική συμπεριφορά ενός παιδιού, θα πρέπει πρωτίστως να συνυπολογίσουμε την κατάσταση κατά την οποία αυτή εκδηλώνεται, αλλά και την ηλικία ή το αναπτυξιακό στάδιο στο οποίο αυτό βρίσκεται. Στην ηλικία των 2-3 ετών, το παιδάκι σας, διανύοντας το στάδιο του εγωκεντρισμού, για πρώτη φορά θα συνειδητοποιήσει ότι είναι μία μοναδική, ξεχωριστή από εσάς οντότητα. Θα αρχίσει επίσης να αντιλαμβάνεται την έννοια της ιδιοκτησίας. Μέχρι όμως να μπορεί εντελώς να διαχωρίσει τα δικά του αντικείμενα από των άλλων, θα θεωρεί οτιδήποτε βλέπει και του αρέσει, δικό του. 

Αντίστοιχα, μετά τα 2,5 έτη, το παιδικό παιχνίδι γίνεται από μοναχικό, παράλληλο. Αυτό σημαίνει ότι, παρόλο που παίζει ταυτόχρονα με άλλα παιδιά, το παιχνίδι τους δεν έχει κοινό σκοπό και στόχο. Έτσι, δε βρίσκει το λόγο να μοιραστεί τα δικά του παιχνίδια με άλλα παιδάκια.
Πέρα όμως από τα παραπάνω, πριν βιαστείτε να κρίνετε το δικό σας ή τα άλλα παιδάκια, σκεφτείτε το εξής: πώς θα σας φαινόταν αν είχατε μόλις αγοράσει ένα καινούριο κινητό και κάποιος ξένος σας το έπαιρνε από τα χέρια, χωρίς να ζητήσει την άδειά σας, με την αιτιολογία «θέλω να το δω»? Σίγουρα δε θα σας άρεσε. Σκεφτείτε ότι το παιδάκι που δε θέλει να μοιραστεί, νιώθει ακριβώς έτσι. Δεν καταλαβαίνει το λόγο να μοιραστεί τα παιχνίδια του με έναν άγνωστο. Κι αυτό σίγουρα, δεν έχει να κάνει με το αν είναι μοναχοπαίδι ή όχι.

Δεν είναι όμως και λίγες οι φορές, που η επιθυμία ενός παιδιού που μεγαλώνει ως μοναχοπαίδι να παίξει και να συναναστραφεί άλλα παιδιά, είναι τόσο μεγάλη, ώστε γίνεται πιο διαλλακτικό και είναι περισσότερο διατεθειμένο να υποχωρήσει, συγκριτικά με παιδάκια που έχουν αδέρφια και θεωρούν την παρέα τους δεδομένη. Άρα, το στερεότυπο του «κακομαθημένου» που συνοδεύει τα μοναχοπαίδια, αποτελεί απλά ένα μύθο.

Είναι τα μοναχοπαίδια εγωιστές?

Είναι γεγονός ότι ένα παιδάκι που μεγαλώνει χωρίς αδερφάκια, έχει την αποκλειστικότητα. Αποκλειστικότητα τόσο στα υλικά, όσο και στα συναισθηματικά αγαθά. Δε μοιράζεται τα παιχνίδια του, τα προσωπικά του αντικείμενα, ακόμη και την αδιαμφισβήτητη αγάπη των οικείων του με κανένα. Θα περίμενε λοιπόν κανείς τα μοναχοπαίδια να δείχνουν εγωιστική συμπεριφορά και να διεκδικούν να είναι το επίκεντρο του ενδιαφέροντος και σε άλλα πλαίσια, πλην του οικογενειακού, στα οποία δρουν. Είτε στο σχολείο, είτε στο ευρύτερο κοινωνικό περιβάλλον, είτε οπουδήποτε.

Παρόλα αυτά, έχει παρατηρηθεί ότι τα μοναχοπαίδια επιδεικνύουν μία λιγότερο εγωιστική συμπεριφορά σε σχέση με τα παιδάκια που μεγαλώνουν με αδέρφια, στην προσπάθειά τους να γίνουν πιο αποδεκτά από το κοινωνικό σύνολο. Όλα όμως – όπως είπαμε και παραπάνω – εξαρτώνται και από την ηλικία και το αναπτυξιακό στάδιο το οποίο διανύουν.

Μεγαλώνοντας ισορροπημένα παιδιά (μοναχοπαίδια ή μη)

Έπειτα από όλα αυτά, γίνεται σαφές ότι το αν ένα παιδί θα μοιάζει «κακομαθημένο» ή όχι, δεν εξαρτάται από το αν έχει ή όχι αδερφάκια. Εξαρτάται όμως από το ευρύτερο οικογενειακό και κοινωνικό πλαίσιο στο οποίο μεγαλώνει.

Η συμπεριφορά του μπορεί να οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην ηλικία και το αναπτυξιακό στάδιο στο οποίο βρίσκεται το παιδί και να είναι παροδική. Ωστόσο ο χαρακτήρας του είναι ένα πολυδιάστατο μόρφωμα, που διαμορφώνεται από τη γέννηση ακόμη του παιδιού και ολοκληρώνεται πολύ αργότερα, στην ενήλικη ζωή του.

Δεδομένου ότι οι κοινωνικές μας σχέσεις και η θέση μας στις ομάδες στις οποίες ανήκουμε (σχολείο, οικογένεια, εξωσχολικές δραστηριότητες, φιλίες κλπ) μας καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό ως άτομα, ο ρόλος της οικογένειας και ειδικότερα των γονέων είναι αδιαμφισβήτητος.

Photo by Marcus Wallis on Unsplash

Εάν θέλουμε τα παιδιά μας να μοιράζονται, θα πρέπει πρώτοι εμείς να τους δώσουμε το έναυσμα. Όντας διατεθειμένοι να μοιραστούμε κάτι δικό μας και μιλώντας τους γι’ αυτό, τα εμπνέουμε, τα ενθαρρύνουμε να ακολουθήσουν το παράδειγμά μας.

Παράλληλα, η δική μας ηρεμία και πραότητα στις διάφορες πτυχές της καθημερινότητάς μας, βοηθάει και τα παιδιά μας να αντιδρούν ανάλογα.

Μοναχοπαίδια ή μη, τα παιδιά μας γίνονται ισορροπημένοι ενήλικες με αγάπη, αποδοχή, σεβασμό, ηρεμία.

Αφήστε ένα σχόλιο

Αφήστε μια απάντηση